Wydziały przygotowania produkcji konstrukcji stalowych ponoszą gigantyczne koszty robocizny na ręczne gratowanie i ukosowanie blach po rozkroju na tradycyjnych gilotynach hydraulicznych. Przy cięciu stali o granicy plastyczności powyżej 1200 MPa siły boczne działające na nóż przekraczają 80 ton. W połowie 3-metrowej linii cięcia korpus maszyny ulega sprężystemu odkształceniu – szczelina nożowa zwiększa się z nominalnych 0.8 mm do ponad 2.2 mm. Stal zamiast czystego ścięcia ulega zagięciu i rozerwaniu.

Kinematyka serwoelektryczna z kompensacją ugięcia w locie

Nowy system tnący rezygnuje z siłowników hydraulicznych i zbiorników oleju. Belka nożowa napędzana jest przez dwa bezpośrednie serwonapędy liniowe z magnesami trwałymi o łącznym nacisku 1400 kN. W bocznych ścianach ramy maszyny zintegrowano światłowodowe czujniki siatki Bragga (FBG), które próbkują mikroskopijne ugięcia korpusu z częstotliwością 10 kHz.

W momencie gdy nóż wbija się w stal trudnościeralną i czujniki odnotowują próbę rozejścia się noży, boczne siłowniki piezo-hybrydowe w czasie 2 ms wywierają przeciwny nacisk na prowadnice ślizgowe. Położenie krawędzi tnącej utrzymywane jest w żądanym oknie tolerancji ±5 μm na całej długości stołu roboczego, niezależnie od lokalnych niejednorodności twardości materiału w arkuszu.

Wdrożenie nożyc serwoelektrycznych w fabryce naczep i zabudów wywrotek wyeliminowało 6 stanowisk ręcznego szlifowania krawędzi, redukując czas przejścia detalu ze strefy cięcia na zrobotyzowane stanowiska spawania wzdłużnego z 45 minut do zaledwie 3 minut.